¹ Tę spółgłoskę transkrybuje się tylko, jeżeli znajduje się między samogłoskami.

² Hamza jest spółgłoską krtaniową. Dźwięk ten występuje w języku polskim, lecz nie ma znaczenia fonologicznego. Pojawia się między samogłoskami, np. między samogłoskami e w wyrazie nieetyczny.

³ W wymowie spółgłosek emfatycznych biorą udział boki języka. Między policzkami a bokami języka tworzy się szczelina. Drugą ważną cechą wymowy spółgłosek emfatycznych jest welaryzacja, która polega na ściągnięciu podniebienia miękkiego w czasie artykulacji.

⁴ Poza tym, że litera ta oznacza spółgłoskę wymawianą jak polskie ł oraz długą samogłoskę u, może być elementem dyftongu au i wtedy jest również transkrybowana jako u.

⁵ Litera ta oznacza końcówkę żeńską. W transkrypcji zapisuje się ją jako t, ale tylko, jeżeli występuje jako pierwszy element struktury typu status constructus.

Litery ل  i ا nie łączą się normalnie: لـا, lecz tworzą specjalną ligaturę: لا (w formie końcowej: ـلا ).

Hamzę z następującą po niej długą samogłoską a zaznacza się tzw. maddą آ nad literą ا.

Istnieją również dwa inne znaki stosowane w wokalizacji, które jednak mogą nie wyświetlić się na komputerach bez zainstalowanego języka arabskiego. Wasla ( ٱ ) na literze ا oznacza wypadnięcie hamzy²⁾ wskutek łączenia międzywyrazowego. W niektórych wyrazach używa się archaicznego znaku: ٰ  nad literą, który oznacza długie a.